در دوران سخت غیبت صغری در روزهایی که شیعیان پس از دویست و شصت سال با یک آزمایش بزرگ رو به رو بودند و بایست با غیبت امام خو کنند یک زن به عنوان مفزع و پناه معرفی می شود و آن مادر بزرگوار امام حسن عسگری (ع) است. در این دوره اگرچه امام هادی (ع) و امام حسن عسکری (ع) زمینه غیبت را از پیش فراهم کرده بودند و شخصیتهای مورد اعتمادی همانند عثمان بن سعید عمری و پسرش محمدبن عثمان را به عنوان وکیل معرفی کرده بودند به دلایلی از موقعیت مادر امام حسن عسکری (ع) معروف به جده استفاده شد و وی پناه شیعه معروف گردید.از گفتگوی احمد بن ابراهیم با حکیمه دختر امام جواد (ع) بر می آید که پس از گذشت دو سال از رحلت امام حسن عسکری (ع) همچنان بسیاری از کارها به دست مادر بزرگوار امام حسن عسکری (ع) انجام می شده است ولی در حقیقت از طرف حضرت حجت بن الحسن (ع) و به فرمان آن حضرت صورت گرفته است .

شیخ صدوق (ره) از احمد بن ابراهیم نقل کرده است که در سال 262 بر حکیمه دختر امام جواد (ع) وارد شدم و از پس پرده با وی سخن گفتم و از او دوباره اعتقادش به امامان پرسیدم. او همه ی آن ها را یکایک شمرد و آنگاه حجت بن الحسن بن علی را نیز نام برد. از او پرسیدم این فرزند کجاست؟ گفت: در پس پرده غیبت است گفتم: پس شیعه به چه کسی پناه ببرد؟ گفت: به جده مادر امام حسن عسکری علیه السلام. سپس افزود : این دستور از سوی امام حسن عسکری (ع) صورت گرفته است. زیرا امام حسین علیه السلام در ظاهر برای حفظ جان فرزندش امام سجاد به خواهرش زینب کبری (ع) وصیت کرد و در نتیجه تا مدتی هر آنچه از امام زین العابدین (ع) صادر می شد به حضرت زینب (ع) نسبت داده می شد تا امر پنهان باشد و حساسیت ها نسبت به امام سجاد (ع) کمتر شود. این امتیاز برای جده باقی بود تا آنکه کسانی مانند عثمان بن سعید و دیگر سفرا و نایبان خاص امام زمان (ع) در بین شیعیان شناخته شدند و منزلت یافاند.

پس از شهادت امام حسن عسکری (ع) یک بانو نظر دستگاه خلافت بنی عباس را به تعقیب امام زمان (ع) تغییر داد . نوشته اند پس از گزارش جعفر کذاب که در خانه امام حسن عسکری (ع) فرزند خردسالی از آن حضرت باقی مانده است آنها به خانه امام هجوم بردند و پس از دستگیری صقیل (یکی از کنیزان امام) فرزند خردسال را از او مطالبه کردند. او نخست انکار کرد و آنگاه برای اینکه موضوع برای آنها پوشیده ماند گفت: من حامله هستم از این رو آن کنیز را به دست ابی الشوراب قاضی وقت سپردند تا از او مراقبت کند . در مدتی که صقیل زیر نظر قاضی نگهداری می شد دستگاه خلافت با مرگ عبید بن خاقانی و شوش صاحب الزنج رو به رو شد و صیقل از وضعیت آشفته سود جست و فرار کرد.

 

منبع : کمال الدین جلد دوم

بدون نظر

زهرا مجاهدی | 13:50 - شنبه بیست و نهم آبان 1389